Mimo że współczesna tradycja bunadu ma swoje korzenie głównie w strojach ludowych z XVIII i XIX wieku, zapisy dokumentujące użycie strojów ludowych sięgają czasów średniowiecza. Na przykład w Setesdal w południowej Norwegii tradycje strojów ludowych sięgają XIV wieku i pozostały ona stosunkowo niezmienione aż do połowy XX wiekuStakkeklede i Setesdal : byklaren og valldølen, Aagot Noss. Z drugiej strony, w regionie Trøndelag w środkowej Norwegii tradycyjne stroje odeszły w zapomnienie na rzecz ich zmodernizowanych wersji, ale współcześnie zaczynają się odradzać i wracać do łask. Nazwy tych tradycyjnych bunadów są oparte na ich pochodzeniu geograficznym, a powszechne jest wybieranie bunadu, który wywodzi się z własnego miejsca pochodzenia lub regionu przodków.
Hulda Garborg (1862–1934) i Klara Semb (1884–1970) są uważane za pionierki popularyzacji bunadów. Wraz z opublikowaniem przez Garborg broszury Norsk Klædebunad w 1903 r., idea stworzenia jednego norweskiego stroju narodowego ustąpiła dążeniu do rozwoju wielu regionalnych bunadów.