IV. Krakus budzi się spragniony w szmaragdowej grocie, nabiera wody ze źródła brązowym hełmem i pije. Wydaje mu się, że uczestniczy w większej mądrości. Zachwyca się gościnnością Progu i jest przekonany, że gdyby to Rakuz widział, nie rozorałby mu twarzy ostrogą. Przypomina sobie niejasno słowa pustelnika. Źródło śpiewem poucza go, że przyszedł lec, gdzie Bóg ludziom zakłada próg, nie wszystko pełniąc jak myślą. Po zniknięciu szmaragdowej pieczary Zorza budzi młodzieńca i ponagla, by pospieszył w drogę do Krakowa.
V. Rakuz nie umie sobie znaleźć miejsca. Wszędzie węszy zdradę. Szołom powiadamia księcia, że miecz posłany do płatnerza rozpadł się na kawałki. Sprytnie prorokuje, że broń ojca była bezsilna, że trzeba na smoka inny miecz. Rakuz obdarowuje go złotym łańcuchem. Do Krakowa przybyło mnóstwo gości, by pożegnać starego księcia. Wraz z podpaleniem stosu Rakuz ma wyruszyć przeciw smokowi. Tymczasem rozmawia z wodzem Kiempów, którzy poprzedniego dnia wrzucili zatrute mięso do smoczej jamy. Wódz skandynawski nie jest pewien, czy smok jest tylko w oku czy istnieje naprawdę. Przybył do Krakowa zza siedmiu rzek. Ślubował schwytać zwierza o złotych rogach, bez niego nie ma po co wracać do ojczyzny.