Na drugiej kondygnacji ryzalit przybierał formę wieloboku z półkolistym balkonem tworzącym jednocześnie zadaszenie nad zejściem do grodu. W części trzeciej kondygnacji ryzalit miał formę płytkiego balkonu nakrytego wysmukłym daszkiem, co nadawało mu charakter loggii, i był podtrzymywany przez dwie hermy z kariatydami. W osi ryzalitu w części dachowej umieszczono wieżyczkę z owalnym otworem. Powyżej pierwszej kondygnacji fasada budynku była symetryczna, trzyczęściowa, sześcioosiowa. Okna, poza tymi w ryzalicie, zakończone są przesklepione łukami pełnymi, w profilowanych opaskach.
W 1922 roku przebudowano dach nad klatką schodową montując w nim świetlik. W 1926 roku kamienicę przebudowano dodając jej czwartą kondygnację, nie zmieniając jednocześnie jej wysokości: usunięto wieżyczkę i zmniejszono kalenicowy dach wraz z ozdobnym metalowym koronkowym zwieńczeniem pod gzymsowym. Projektantem i wykonawcą tych prac była firma budowlana Theodora Prinza. W 1932 roku mieszkanie na drugiej kondygnacji zostało podzielone na trzy mniejsze według projektu architekta Paula Ehrenberga.
Po 1945 Po 1945 roku budynek był przeznaczony pod mieszkania czynszowe. W 1951 roku został wyremontowany i połączony z tylnym skrzydłem. Przebudowano wówczas układ wnętrz budynku, a kamienica została oddana pod siedzibę Państwowej Szkoły Muzycznej. W latach 1963 i 1975 budynek był remontowany.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
K68