Ponownie również nawiązał kontakt z „Uskokiem” i „Babiniczem”, współtworząc tym zalążek przyszłego oddziału.

mały|374x374px|Oddział „Uskoka” 1946 r. Czesław Sowa stoi pierwszy od lewej W obliczu zbliżającej się zimy i spodziewanych trudności funkcjonowania oddziału w zimowych warunkach, Broński podjął decyzję o rozpuszczeniu oddziału do domów. Na przełomie listopada i grudnia Czesław wykorzystując znajomości swojej matki z sekretarzem komórki PPR w Firleju postanowił się ujawnić. Zgodnie z ustaleniami Czesław po dobrowolnym zgłoszeniu się do Rejonowej Komendy Uzupełnień (RKU) w Lublinie, zamiast do więzienia miał trafić do Ludowego Wojska Polskiego. Najpierw trafił na Majdanek, a na początku 1945 roku dostał przydział do 8 zapasowego pułku piechoty w Rzeszowie. 30 kwietnia 1945 roku „Sajko zdezerterował z LWP i wrócił do Lublina, a następnie w rejon Radzica, gdzie w maju 1945 roku na stałe dołączył do oddziału „Uskoka". Od tego momentu „Sajko” był uczestnikiem większości akcji oddziału „Uskoka” będąc blisko dowódcy. Był świadkiem licznych prób negocjacji Urzędu Bezpieczeństwa ze Zdzisławem Brońskim o jego ujawnienie się podczas amnestii w 1945 roku. Pierwszy kontakt z „Uskokiem" nawiązał kapitan Dąbrowski przychylnie nastawiony do Brońskiego, wskazał nawet konfidenta w oddziale „Uskoka”.