Słodycz – tragedia Cypriana Kamila Norwida w jednej scenie z 1855 lub 1856 roku rozgrywająca się za panowania cesarza Domicjana.
Okoliczności powstania utworu Słodycz stanowi refleks lektur Norwidowych z lat 1855-1856 dotyczących dziejów Rzymu za pierwszych cesarzy i początków prześladowania chrześcijan, historyków Cesarstwa, m.in. Tacyta, Swetoniusza oraz apologetów chrześcijańskich takich jak Tertulian czy Justyn. Tragedia powstała na tle Norwidowego przekładu Juliusza Cezara oraz urywka Teatr bez teatru, prawdopodobnie pod koniec 1855 lub w 1856, na marginesie pracy nad Quidamem. Rękopis poeta przesłał albo Mieczysławowi Pawlikowskiemu albo Teofilowi Lenartowiczowi. Obdarowany rękopisem przyjaciel przesłał go do redakcji lwowskiego Dziennika Literackiego, gdzie Słodycz ukazała się w 1857 roku. Norwid nic nie wiedział o tej publikacji i jeszcze w 1858 wypominał Lenartowiczowi zgubę tego rękopisu. Słodycz miała swą prapremierę w 1955 w Teatrze Akademickim KUL w Lublinie.
Utwór liczy sobie 70 wersów.