Pamfil twierdzi, że rzymska cnota rodzi się z zapału, a chrześcijańską charakteryzuje jakaś słodycz. Czytał kiedyś ich pisma i było tam wiele o słodyczy i łasce. Velterius zarzuca szatę na głowę i zasypia. Marząc w półśnie rozważa nad siłą, która pozwala męczennikom śpiewać wobec lwów. Widzi świętego Pawła z mieczem i pyta go czy mógłby otrzymać tę dziwną moc. Paweł mu ją obiecuje, ale pyta po co jej pragnie. Velterius chce ją zniszczyć. Paweł przekazuje mu, że Julia umarła, co potwierdza wchodzący klucznik.
Recepcja dramatu Zenon Przesmycki (1912) zwrócił uwagę na poruszoną w dramacie tajemnicę łaski i jej skrytych celów. Irena Sławińska (1949) podkreślała wręcz paradoksalny rygoryzm z jakim autor skondensował treści zawarte w tej tragedii. Współistnienie niezwykłej zwartości z wielkim bogactwem, będące tajemnicą warsztatu dramaturga. Słodycz daje jednocześnie bardzo wierny obraz epoki, wyraziste sylwetki postaci dramatu, plastyczną kompozycję, całość wkomponowaną w świat dekadenckiego Rzymu, postać świętego Pawła i nader subtelne i wielostronne potraktowanie tematu tragicznego, wywołującego napięcie, litość i trwogę.
Uwagi
Przypisy . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Dramaty Cypriana Kamila Norwida