Fernando Álvarez de Miranda y Torres (ur. 14 stycznia 1924 w Santanderze, zm. 7 maja 2016 w Madrycie) – hiszpański polityk i prawnik, w latach 1977–1979 przewodniczący Kongresu Deputowanych, od 1994 do 1999 rzecznik praw obywatelskich.
Życiorys Z wykształcenia prawnik, w 1948 ukończył studia w Madrycie. Pracował jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Praktykował również jako adwokat i radca prawny. Opublikował kilka pozycji książkowych.
W 1954 współtworzył stowarzyszenie AECE, działające na rzecz współpracy europejskiej. W 1962 wziął udział w kongresie Ruchu Europejskiego w Monachium. Związane z reżimem Francisca Franco media określiły spotkanie to jako „spisek”. W ramach represji Fernando Álvarez de Miranda został zesłany na Fuerteventurę, na której przebywał przez dziewięć miesięcy. W 1964 dołączył do rady hrabiego Juana de Borbón. Był też wiceprzewodniczącym lewicowej partii chadeckiej, którą kierował Joaquín Ruiz-Giménez. W 1969 ponownie represjonowany z przyczyn politycznych.