Bronisław Chwaliński, ps. „Orzechowski”, „Zemsta” (ur. 6 lipca 1892 w Brzesku Nowym, zm. po 1938) – chorąży Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 lipca 1892 w Brzesku Nowym, w ówczesnym powiecie miechowskim guberni kieleckiej, w rodzinie Michała i Aleksandry z Wieczorków. Ukończył cztery klasy szkoły ludowej. W 1908 wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty na praktykę elektromonterską. 14 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do oddziału telefonicznego 3 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył do bitwy pod Kaniowem (11 maja 1918), w czasie której dostał się do niemieckiej niewoli. W czasie transportu zbiegł i ukrywał się w Kijowie.
Starszy żołnierz Bronisław Chwaliński został odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności 2. klasy za czyn męstwa w bitwie pod Kostiuchnówką. 5 lipca 1916 razem z kapralem Władysławem Malinowskim pomimo ciężkich warunków terenowych, jak również silnego ognia nieprzyjacielskiego wybudował połączenie telefoniczne pomiędzy dowództwem 3 pułku piechoty, a III batalionem (na Polskiej Górze), niezwłocznie po otrzymaniu rozkazu. Następnie został wyznaczony do obsługi stacji i linii telefonicznej. Pełnił służbę przy aparacie do godz.