Kazimierz Żebrowski (ur. 4 marca 1901 w Żebrach-Wybranowie, zm. 3 grudnia 1949 w Mężeninie) był żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem II wojny światowej oraz porucznikiem podziemia antykomunistycznego o pseudonimie „Bąk”.
Życiorys Syn Tomasza i Marianny, miał czwórkę rodzeństwa. Uczył się w wiejskiej szkole w Żebrach-Wybraniu a następnie w Zambrowie. Odbył służbę wojskową w 33. pułku piechoty i w biurze Państwowej Komendy Uzupełnień, następnie prowadził gospodarstwo rolne rodziców. Uczestniczył w życiu lokalnej społeczności, należał do Stronnictwa Narodowego i w Szczepankowie przewodniczył Akcji Katolickiej.
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i służył w żandarmerii. Dostał się do niewoli rosyjskiej, z której udało mu się zbiec i powrócić w rodzinne rejony. Związał się z konspiracją, wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski a następnie Związku Walki Zbrojnej. Został zadenuncjowany radzieckim władzom, co zmusiło go do ukrywania się. W czerwcu 1941 r. jego żona z córkami i młodszym synem została wywieziona na Syberię, on i syn uniknęli tego. W 1942 r. przeszedł do Narodowej Organizacji Wojskowej, a pod koniec tego roku do Narodowych Sił Zbrojnych. Został komendantem Rejonu Szczepankowo-Nowogród-Śniadowo-Miastko, a w 1944 r. objął dowództwo nad oddziałem partyzanckim złożonym z żołnierzy AK i NSZ.