Sceny 7 i 8 brak. W szczątkowej scenie 9 Rizzio wypatruje śladów Hrabiny, po czym śpiewa barkarolę o cygance, która ją omyliła. Pozostali adoratorzy rozmawiają ze sobą o Hrabinie.
O utworze Norwid nie dokończył wprawdzie dramatu, najprawdopodobniej miał się on kończyć, sądząc na podstawie biografii Mirèsa i fabuły późniejszego Aktora, bankructwem Glückschnella, pociągającym za sobą ruinę finansową hrabiny i odwrót wszystkich jej dotychczasowych adoratorów. Przy porzuconej i ośmieszonej Palmyrze pozostałby prawdopodobnie jedynie wzgardzony uprzednio Rizzio, wedle słów poety z Pierścienia Wielkiej Damy: Bywa, iż ci, co dziś ludźmi nie są, / Pewnego dnia i godziny pewnej / Właśnie że tylko oni zostają...
Imię bohaterki komedii, Palmyra, wywodzi się z dawnej intymnej metaforyki Norwida i znaczy tyle co ruina. Podobne przykłady takiego obrazowania można znaleźć w wierszu Z pokładu "Margerity" (Czemu zwaliska? i czemu zasłona?) oraz w liście dedykacyjnym do Quidama, gdzie serce Zofii z Knidos, której prototypem była Maria Kalergis, zostało nazwane ruiną.
Rękopis Norwida nie miał tytułu. Obecny tytuł nadał mu jego pierwszy edytor. Zachowany tekst liczy sobie 411 wersów.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Dramaty Cypriana Kamila Norwida