Genitalia samic mają gonapofizy przedniej i tylnej pary zbliżonej długości, a u niektórych gatunków przewód torebki kopulacyjnej rozszerzony jest w prebursę.
Ekologia i występowanie Przedstawiciele rodzaju rozprzestrzenieni są w krainie palearktycznej od Półwyspu Iberyjskiego po Kraj Nadmorski i Półwysep Koreański. Większość gatunków występuje na zachodzie Palearktyki, a najliczniejszą faunę ma strefa śródziemnomorska. W Polsce stwierdzono występowanie dwóch gatunków, J. chloros i J. globulariae.
U motyli tych występuje jedno pokolenie w ciągu roku, a stadium zimującym jest gąsienica. Roślinami pokarmowymi gąsienic są różni przedstawiciele astrowatych. Młode gąsienice są owadami minującymi liście (endofoliofagami). U części gatunków gąsienice po przezimowaniu przechodzą do żerowania na roślinie od zewnątrz (egzofitofagi), u innych pozostają minowcami aż do przepoczwarczenia, a u niektórych wdrążają się w późniejszych stadiach do pędu rośliny żywicielskiej.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1946 roku przez Ruggera Verityego, który jego gatunkiem typowym wyznaczył Sphinx chloros.