W styczniu 1934 roku powołano Zarząd Główny Oddziałów Młodzieży Powstańczej. Na jego czele stanął Władysław Sala, następnie zastąpiony przez Adolfa Kempnego. O zabezpieczenie strony finansowej organizacji troszczyło się Towarzystwo Przyjaciół Młodzieży Powstańczej. Funkcję delegata Związku Powstańców Śląskich przy Oddziałach Młodzieży Powstańczej pełnił Józef Witczak, zastąpiony w 1938 roku przez Jana Wyglendę.
W przededniu wybuchu II wojny światowej w 1939 roku Oddziały Młodzieży Powstańczej liczyły 350 oddziałów z około 25 tysiącami członków. We wrześniu 1939 roku junacy (14–18 lat) i druhowie (18–25 lat) wzięli udział w samoobronie Śląska (kampania wrześniowa).
Członkowie Oddziałów Młodzieży Powstańczej wraz z powstańcami z okresu powstań śląskich weszli w skład Batalionów Obrony Narodowej oraz Ochotniczych Oddziałów Powstańczych wspierających Wojsko Polskie oraz Korpus Ochrony Pogranicza. Po wycofaniu się Armii „Kraków” obrońcy województwa śląskiego częściowo znaleźli się wraz z innymi żołnierzami polskimi najpierw we Francji, a następnie w Wielkiej Brytanii. Młodzież wraz z byłymi powstańcami broniła m.in. tzw. Domu Powstańca Śląskiego w Katowicach. Schwytanych obrońców Niemcy rozstrzelali.