Słodziczka (Rhagadiolus Juss.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. Obejmuje dwa gatunki. Oba rozprzestrzenione są w basenie Morza Śródziemnego – w południowej Europie, północnej Afryce i południowo-zachodniej Azji. Słodziczka gwiaździsta R. stellatus rośnie też zawleczona w Kalifornii oraz Europie Środkowej, przy czym w Polsce ma status tylko przejściowo dziczejącej (efemerofita). Rośliny te rosną na terenach kamienistych, w widnych zaroślach garigu, na gruntach uprawianych i odłogowanych. Kwitną od marca do czerwca.
Morfologia Pokrój Rośliny jednoroczne, osiągające od kilku do ponad 60 cm wysokości. Rośliny z korzeniem palowym, z pojedynczą, wzniesioną i w górze rozgałęzioną łodygą. Rośliny są nagie lub szorstko owłosione. Liście Odziomkowe i łodygowe, te pierwsze siedzące lub ogonkowe, łodygowe siedzące lub krótkoogonkowe u R. stellatus i ogonkowe u R. edulis. Blaszka ma kształt od równowąskiego do jajowatolancetowatego, jest całobrzega, ząbkowana, czasem pierzasto klapowana, u R. edulis zawsze z największą klapą na szczycie liścia. Kwiaty Zebrane w koszyczki, zebrane w złożone kwiatostany w formie podbaldachów. Szypuły nie są rozdęte. Okrywy są walcowate lub dzwonkowate, o średnicy od 2 do ponad 4 mm. Tworzone są przez 5–8 listków wyrastających w jednym rzędzie.