Rozporządzenie rządowe ws. seksualnej gałęzi Prostytucja jest w Japonii nielegalna od 1958 roku, ale karane były tylko prostytutki i sutenerzy, a klienci unikali jakiejkolwiek kary ze strony prawa. W latach czterdziestych wprowadzono ustawę o ochronie dzieci przed „lubieżnym zachowaniem”. Wielu krytykowało to prawo jako zbyt niejasne, by chronić japońskie dzieci przed wykorzystywaniem seksualnym i twierdziło, że nie wystarcza, by powstrzymać dziewczęta od rynków usług seksualnych.
W latach 90. wykorzystywanie pośrednie enjo kōsai do ukrytej prostytucji, jak również inne formy wykorzystywania dzieci, zyskały w Japonii ogólnokrajową uwagę, co doprowadziło do wzrostu świadomości międzynarodowej. Z powodu nacisku ze strony zewnętrznych organizacji pozarządowych i innych krajów uprzemysłowionych, rząd Tokio zaktualizował swoje prawa dotyczące wykorzystywania dzieci. W 1999 roku uchwalono ustawę o karaniu czynów związanych z dziecięcą prostytucją i pornografią oraz o ochronie dzieci, która zakazywała dorosłym płacenia osobie poniżej 18 roku życia za czyny o charakterze nieprzyzwoitym.