Niepewność co do przyszłego losu ustąpiła miejsca emocjom religijnym.

Napięcie w Niemczech wyraźnie wzrosło od połowy lipca 1914 roku. W Berlinie i innych dużych miastach codziennie tłumy ludzi wychodziły na ulice, aby dowiedzieć się czegoś i wymienić informacje – lub wyrazić swoje poglądy polityczne. W masowym wiecu antywojennym, w którym uczestniczyły tysiące uczestników, opozycyjni socjaldemokraci demonstrowali 28 lipca w stolicy Cesarstwa w obronie pokoju. Wiece pokojowe organizowane przez ruch robotniczy odbywały się już w poprzednich latach. Róża Luksemburg i Karl Liebknecht należeli do czołowych polityków niemieckiego ruchu antywojennego. Na przykład we wrześniu 1911 roku Liebknecht przemawiał do około 200 000 ludzi na wiecu Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD) w Treptower Park pod Berlinem o zbliżającym się niebezpieczeństwie wojny podczas drugiego kryzysu marokańskiego. Latem 1914 roku w całym kraju odbyły się demonstracje antywojenne. Ale były też głosy w Berlinie i innych miejscach, które próbowały zagłuszyć protestujących patriotycznymi hasłami: niekoniecznie demonstrowali za wojną, ale chcieli dać jasno do zrozumienia rządowi Bethmanna-Hollwega, że powinien pozostać niezłomny i bronić swoich interesów wobec Rosji i Francji.