Niels Iuel (Niels Juel) – duński pancernik obrony wybrzeża z okresu międzywojennego i II wojny światowej, ostatni duński okręt tej klasy.

Zbudowany w Danii. Budowę rozpoczęto przed I wojną światową, a ukończono po niej według zmienionego projektu.

Projekt i budowa Od końca XIX wieku Królewska Duńska Marynarka Wojenna, której zadania skupiały się wówczas na obronie wybrzeża, rozwijała klasę pancerników obrony wybrzeża, projektowanych i budowanych w Danii. Na przełomie wieków powstały trzy okręty tej klasy typu Herlulf Trolle, o niskich burtach, uzbrojone w dwa działa kalibru 240 mm w pojedynczych wieżach na dziobie i rufie, z których ostatni „Peder Skram” wodowano w 1908 roku. W 1909 roku rozpoczęto prace nad projektem kolejnego dużego okrętu dla marynarki, którego wyporność ograniczono z przyczyn finansowych do niewiele większej od poprzedników 3800 ton. Rozpatrywano różne opcje, lecz w 1913 roku Ministerstwo Marynarki zdecydowało się na projekt będący rozwinięciem poprzednich, przedstawiający klasyczny pancernik przybrzeżny o uzbrojeniu głównym w dwóch wieżach. Niskie burty na rufie i śródokręciu o wysokości około metra nad wodą miały tworzyć jak najmniejszy cel. Pokład dziobowy wznosił się na około cztery metry nad wodą, a na śródokręciu była przewidziana nadbudowa z czterema kazamatami dział artylerii średniej.