Twórczość Twórczość Schickelego ma mocno eklektyczny charakter, łączy wpływy takich twórców jak Igor Strawinski z elementami rocka, jazzu i stylistyką typową dla postmodernizmu. Pod własnym nazwiskiem publikował ambitniejsze, niemal ściśle tonalne utwory takie jak Requiem Mantras na grupę rockową i orkiestrę (1972), Scenes from Breughel na zespół instrumentów renesansowych, 4 performerów i orkiestrę (1986), Symfonia „Songlines” (1986), Koncert na obój (1994), Koncert na fagot (1998), 5 kwartetów smyczkowych, liczne utwory chóralne.
Szczególną sławę przyniosła mu wymyślona postać fikcyjnego kompozytora P.D.Q. Bacha, ostatniego i najostateczniejszego z synów J.S. Bacha, pod którym to pseudonimem tworzył liczne humorystyczne utwory, a także opublikował książkę The Definitive Biography of P.D.Q. Bach (1807–1742)?. Sygnowane nazwiskiem P.D.Q. Bach utwory mają charakter muzycznych żartów, finezyjnych parodii i pastiszów zbudowanych na zasadzie groteskowego i absurdalnego piętrzenia kontrastów stylistycznych. Wśród „dzieł” P.D.Q. Bacha znajdują się takie utwory jak The Civilian Barber, Concerto for Piano vs.