thumb|Gueules cassées thumb|Gueules cassées thumb|Gueules cassées Gueules cassées – francuskie określenie żołnierzy ze zniekształconą twarzą, które powstało podczas I wojny światowej, ukute przez pułkownika Yves Picota, kiedy odmówiono mu wstępu na zgromadzenie inwalidów wojennych.
Historia Wojna pozycyjna chroniła ciała, ale pozostawiała odsłonięte głowy. Wprowadzenie stalowego hełmu w 1915 roku sprawiło, że urazy głowy były bardziej „przeżywalne”, ale zmniejszenie śmiertelności oznaczało jednocześnie okaleczenie na resztę życia tysięcy żołnierzy.
Na początku wojny rannych w głowę na ogół uważano za niezdolnych do przeżycia i zwykle nie udzielano im pierwszej pomocy. Zmieniło się to w trakcie wojny, ponieważ poczyniono postępy w praktykach medycznych, takich jak chirurgia szczękowo-twarzowa, a przede wszystkim w nowej dziedzinie chirurgii plastycznej. Chirurdzy przeprowadzali eksperymenty z przeszczepami kości, chrząstek i tkanek, a Francuzi Hippolyte Morestin i Léon Dufourmentel oraz Nowozelandczyk Harold Gillies poczynili ogromne postępy. Ze względu na eksperymentalny charakter tych operacji niektórzy postanowili pozostać bez zmian, a innym po prostu nie można było jeszcze pomóc.