Pierwszymi okrętami duńskimi odpowiadającymi wielkością i uzbrojeniem zagranicznym w tym okresie miały być torpedowce typu Naiaden. Z uwagi na znaczący wzrost wielkości okrętów, w samej Danii przewidziano dla nich niestosowaną międzynarodowo klasyfikację „niszczyciele przybrzeżne” (Kystjægeren).
31 stycznia 1939 roku Minister Marynarki zwrócił się do parlamentu o wyrażenie zgody na budowę dwóch okrętów za kwotę 12 milionów koron. Początkowo przewidywano dla nich nazwy od miast: „Aarhus” i „Aalborg”, lecz 6 listopada 1939 roku zmieniono je na mitologiczne: „Najaden” (najada) i „Nymfen” (nimfa). Po wybuchu II wojny światowej rząd wystąpił do parlamentu o zwiększenie serii okrętów do czterech. Niemiecka inwazja 9 kwietnia 1940 roku i następująca okupacja Danii spowodowała odłożenie budowy okrętów. Przystąpiono do niej jednak w 1942 roku, kładąc 3 lipca stępki pod budowę dwóch jednostek w państwowej stoczni marynarki w Kopenhadze. Budowa szła początkowo sprawnie i wodowano je 17 marca i 22 czerwca 1943 roku. Tempo budowy jednak następnie spadło wobec obaw, że okręty zostaną przejęte przez Niemcy, tak jak wcześniej sześć torpedowców typów Dragen i Glanten. Budowa ustała całkiem po likwidacji duńskiej marynarki 29 sierpnia 1943 roku, przy czym Niemcy nie zdecydowali dokończyć okrętów dla Kriegsmarine.