Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły po wejściu do służby dwie pojedyncze armaty kalibru 40 mm M/37 LvSa Bofors L/60, na platformie na dolnym piętrze nadbudówki przed pomostem bojowym oraz na nadbudówce rufowej. Miały one donośność do 9800 m, a zapas amunicji wynosił po 2000 nabojów. Szybkostrzelność teoretyczna wynosiła 120 strz./min. Uzbrojenie to początkowo uzupełniało sześć duńskich pojedynczych działek kalibru 20 mm M/41 LvSa Madsen. Rozmieszczone były parami: na pokładzie dziobowym przed działem 105 mm, na skrzydłach pomostu i na pokładówce między wyrzutniami torped. Zasilane były z magazynków bębnowych o pojemności 60 pocisków, a szybkostrzelność teoretyczna wynosiła 500 strz./min.
W 1951 roku dwa działka 20 mm z pokładówki rufowej zastąpiono trzecim działkiem 40 mm Bofors oraz zdjęto dwa dalsze działka ze skrzydeł pomostu, a w 1953 roku ostatnie dwa działka z dziobu. W latach 1955–1957 działka 40 mm wymieniono na nowszy model M/48 LvSa Boforsa, o donośności 12 600 m i szybkostrzelności teoretycznej 240 strz./min.