U starszych okazów brzeg kapelusza pęka na płaty, które odginają się na boki i do góry, a kapelusz zamienia się w czarną masę wskutek autolizy. Blaszki Gęste, wolne lub ściśle przyrośnięte, początkowo szarobiałe, później czarne, ulegające autolizie. Trzon Wysokość 4–13 cm, grubość 3–5 mm, cylindryczny. Powierzchnia biała, drobno jedwabiście włóknista. Miąższ Biały, kruchy, po dojrzeniu ulega autolizie. Przed autolizą bez zapachu, o łagodnym smaku. Cechy mikroskopowe Podstawki 14–26 × 6,5–8 µm, pleurocystydy 80–140 × 18–28 µm, cheilocystydy 60–100 × 18–28 µm. Zarodniki eliptyczne, o wymiarach 8–10,5 × 4–5 µm, ciemno rdzawobrązowe, z porą rostkową na środku. Gatunki podobne Coprinopsis romagnesiana odróżnia się charakterystyczne kontrastującymi łuskami na kapeluszu i na skórze.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska Coprinopsis acuminata w Ameryce Północnej, w Chile, Europie, azjatyckiej części Rosji i Japonii. Najwięcej stanowisk podano w Europie. W wykazie podstawkowych grzybów wielkoowocnikowych W. Wojewody z 2003 r. brak tego gatunku. Po raz pierwszy jego stanowiska w Polsce podano w 2009 r. (jako Coprinus acuminatus) Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Jest w nim zaliczony do gatunków rzadkich i wartych objęcia ochroną.