František Michálek Bartoš (ur. 5 kwietnia 1889 w Rychnovie nad Kněžnou, zm. 12 maja 1972 w Pradze) – czeski historyk i filozof, specjalista w dziedzinie historii husytyzmu.

Życiorys Ukończył szkołę średnią w Mladej Boleslavi i Pradze. Od 1908 roku studiował historię i geografię na Uniwersytecie Karola, przez pewien czas studiował także na Uniwersytecie we Fryburgu. W 1912 uzyskał stopień doktora filozofii. W latach 1914–1917 roku pracował jako asystent w bibliotece Muzeum Narodowego w Pradze, od 1915 roku pracował także jako nauczyciel geografii i historii w jednej ze szkół średnich w Pradze. W 1918 roku wystąpił z Kościoła katolickiego i przystąpił do Ewangelickiego Kościoła Czeskobraterskiego.

W 1922 roku habilitował się na . Wcześniej z powodu konfliktu z Josefem Pekařem odrzucono jego wniosek o habilitację na tamtejszym Wydziale Filozoficznym. W 1931 roku został profesorem Husyckiego Wydziału Teologicznego i pracował na nim do przejścia na emeryturę w 1960 roku.

Od 1930 roku był członkiem Królewskiego Czeskiego Towarzystwa Naukowego, w latach 1938–1952 był członkiem . Był także członkiem Royal Historical Society i .