W latach 1913–1916 i 1936–1937 wybijano także egzemplarze kolekcjonerskie. W pierwszym okresie monety były bite w tzw. francuskim matowym stylu (ang. French matte style). Technika ta była popularna wśród medalierów na przełomie XIX i XX wieku. Wykończenie takich monet jest bardziej matowe niż tych obiegowych, a tło ziarniste. Technika ta miała wzmacniać szczegóły medali. Według Langego w przypadku monet, które posiadają niższy relief niż medale, taki sposób bicia monet nie jest efektowny. W 1936 roku, odpowiadając na potrzeby kolekcjonerów, mennica powróciła do bicia monet kolekcjonerskich stemplem lustrzanym, który tworzył kontrast pomiędzy lśniącym tłem i matowym reliefem.
Monety wybite w latach 1913–1916 były sprzedawane w „dużych” zestawach monet kolekcjonerskich po cenie 1 dolara i 16 centów (zestaw zawierał monety o nominale jednego centa i pięciu centów oraz trzy srebrne monety) lub w „małych” zestawach za 16 centów (monety o nominale centa i pięciu centów). Z kolei monety bite w latach 1936–1937 sprzedawano pojedynczo.