Franciszek Persowski (ur. 23 sierpnia 1895 w Folwarkach Wielkich, zm. 30 listopada 1980 w Przemyślu) – polski historyk-mediewista, pedagog i krajoznawca. Weteran trzech wojen.
Jego główne prace naukowe dotyczyły Rusi Czerwonej we wczesnym i późnym średniowieczu. Pracował jako nauczyciel gimnazjalny i akademicki, a w latach 1964–1965 kierował z ramienia Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie jej filią w Rzeszowie, zalążkiem obecnego Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 1979 został wybrany członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Życiorys Uczęszczał do niemieckojęzycznego gimnazjum we Lwowie. Jako członek lwowskiego „Sokoła” po wybuchu I wojny światowej został powołany w szeregi Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu w 1914 wcielony do armii austriackiej. Po zakończeniu wojny w 1918 rozpoczął studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego, podczas których uczył się także malarstwa w pracowni Teodora Axentowicza. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920, a po powrocie z frontu podjął studia historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, zakończone w 1925 obroną pracy doktorskiej pt. Kształty osad w ziemi lwowskiej pod kierunkiem Franciszka Bujaka (promocja 2 lipca 1925, egzamin nauczycielski 18 listopada 1927).