I wojna światowa i okres międzywojenny thumb|Kowno ok. 1915–1918 Plany Cesarza Wszechrusi na niewiele się zdały, gdyż żołnierze Cesarza Niemieckiego zdobyli Kowno 18 sierpnia 1915 roku i okupowali je aż do 1919 roku. 21 grudnia 1918 roku bolszewicy powołali tu republikę radziecką, która nie ciesząc się poparciem większości Litwinów i Polaków, ani tym bardziej Niemców, upadła po kilkunastu dniach. W mieście zaczęła rządzić kierowana przez J.Basanavičiusa Taryba z A.Smetoną, A.Voldemarasem i S.Narutowiczem i innymi w składzie (w Wilnie, gdzie Litwini byli mniejszością, w obliczu wycofywania się Niemców, o władzę i kontrolę nad miastem walczyły lewicowa Wileńska Rada Delegatów Robotniczych z polską SamoobronąP. Łossowski, Litwa, TRIO, Warszawa 2001, s. 70-74. ). W wyniku wyborów do samorządu w roku 1919 do 71 osobowej Rady Miasta Kowno zostało wybranych 30 Polaków, 22 Żydów, 12 Litwinów, 6 Niemców i 1 Rosjanin. W 1919 roku kowieńscy Polacy rozpoczęli wydawanie gazety Dzień Kowieński. W dwudziestoleciu międzywojennym XX w. Kowno stało się de facto (choć nie de iure) siedzibą litewskich władz państwowych. Z prowincjonalnego miasteczka przekształciło się w miasto prowincjonalne. Siedziba ośrodków naukowych, gospodarczych, bankowych i kulturalnych Republiki Litewskiej. Zorganizowano Uniwersytet im.