Szajch-al-iszrak ma więc okazję zetknąć się z ideą poznania samego siebie, jako poznania egzystencjalnego, intuicyjnego, poznania samej duszy, co prowadzi do samoświadomości samego siebie. Docenienie esencji w jej wyjątkowości ontologicznej. Dusza jest bytem świetlnym, która iluminację uobecniającą rozciąga na swój przedmiot, czyni go dla siebie obecnym, tym samym ona staje się obecna dla samej siebie. Epifanią dla duszy będzie obecność tej obecności i na tym właśnie polega obecność wschodnia (hudur iszraki), czyli obecność epifaniczna. Taki proces dotyczy wszystkich bytów światła, które poprzez akt samoświadomości stają się obecne dla siebie nawzajem. Ludzka dusza również może czegoś takiego dokonać, wyrywając się z ciemności “zachodniego wygnania” - o tym fenomenie również pisze Suhrawardi w swoim dziele "Qissat al-ghurba al-gharbiyya". Na koniec rozmowy Arystoteles stwierdza, że islamscy filozofowie nie dorównywali nigdy Platonowi.
Podczas widzenia As-Suhrawardiemu ukazuje się autentyczna istota “źródła wschodniego”, czyli światło chwały. Jest to energia, która spaja każde byty świetlne. Zdaniem As-Suhrawardiego jest to nieskończone promieniowanie światła świateł (nur al-anwar).