Upadek Większość z zainicjowanych przez Teodora reform nie została przeprowadzona, ze względu na opór możnowładców dążących do osłabienia władzy cesarskiej. Poparcie, jakie Teodor miał wśród ludności, dla której początkowo był bohaterem i obrońcą, zaczęło maleć w miarę wyniszczania kraju przez kolejne bunty oraz nierozważne działania cesarza, często polegające na niszczeniu gospodarstw i zbiorów na terenach rebelii. Nie istniała warstwa kupiecka, której zależałoby na centralizacji władzy i zjednoczeniu kraju.

Po okresie zwycięstw i próbach stworzenia potężnego scentralizowanego państwa, przerywanych zamachami na życie cesarza i buntami możnowładców dążących do objęcia tronu cesarskiego, armia Teodora, choć doskonale wyszkolona, zaczęła topnieć na skutek kolejnych starć i postępującego wyniszczenia kraju. Sam Teodor, zgorzkniały na skutek osamotnienia i zawiedziony w nadziejach na poparcie Korony Brytyjskiej, najprawdopodobniej popadł w manię prześladowczą, nasilając rządy terroru. Do jego załamania przyczyniła się także śmierć ukochanej żony, Tuabecz, w roku 1860. W czerwcu 1865 z twierdzy w Mekdeli uciekł Sahle Marjam i objąwszy tron prowincji Szeua, ogłosił jej niepodległość, tworząc trzeci ośrodek oporu, obok krainy Lasta na wschodzie i prowincji Tigre na północy.