Uwzględniając różnorodność systemów krajowych, członkowie EOSW zgadzają się przyjąć:
wspólny system łatwo czytelnych i porównywalnych dyplomów; Ramy oparte głównie na trzech głównych cyklach: licencjat, magister, doktorat; Wspólny system zapewniania jakości.
Celem procesu bolońskiego jest rozszerzenie dostępu do szkolnictwa wyższego, dalsza poprawa jakości i atrakcyjności europejskiego szkolnictwa wyższego; zwiększenie mobilności studentów i nauczycieli, a także zapewnienie skutecznego zatrudnienia absolwentów szkół wyższych, ponieważ wszystkie stopnie naukowe i inne kwalifikacje powinny być ukierunkowane na rynek pracy. Utworzenie jednolitej europejskiej przestrzeni edukacyjnej było głównym celem porozumienia bolońskiego i cel ten został osiągnięty w 2010 roku.
Historia Pod wieloma względami proces boloński stał się rewolucyjny w dziedzinie europejskiego szkolnictwa wyższego. Jego początki sięgają połowy 1970 roku, kiedy Rada Ministrów UE przyjęła rezolucję w sprawie pierwszego programu współpracy w dziedzinie edukacji. Następnie czterech ministrów edukacji, którzy uczestniczyli w obchodach 800-lecia paryskiej Sorbony w 1998 r., zgodziło się, że segmentacja europejskiego szkolnictwa wyższego w Europie utrudnia rozwój nauki i edukacji. Podpisali Deklarację Sorbońską, 1998..