Treść dramatu tkwi jego zdaniem w uczuciach, którymi muszą być przepełnione wypowiedzi bohaterów i w uczuciowym stosunku do nich autora. Charaktery i uczucia nie tworzą się w dramacie ze ścierania się postaci, lecz trwają.
Bohdan Korzeniowski (1936) zarzucał autorowi jedynie sugerowanie rzeczy wielkich i głębokich, podczas gdy mimo mgły, tajemnice i ciemności widz czuje pod powierzchnią mielizny banału. Wiesław Pyrek (1941) był zdania, że nagła miłość hrabiny do Mak-Yksa mogłaby być przekonująca tylko wówczas, gdyby panująca w utworze atmosfera sugerowała, że wszelka miłość jest irracjonalna. A skoro tak nie jest byłoby rozsądniej gdyby Mak-Yks się zabił, a po jego śmierci znaleziono w jego kieszeni skórki chleba.
Wacław Borowy (1941) zwracał uwagę na wielorakość zastosowanej w utworze ironii. Irena Sławińska (1953) uważała Pierścień za najkonkretniejszą z teatralnych wizji Norwida. Leonia Jabłonkówna (1958) zwracała uwagę, że konflikt płci i psychologia miłości zostały poprowadzone z niezwykłą, drapieżną dociekliwością i intuicją nie spotykaną w literaturze polskiej do czasów współczesnych. Kazimierz Braun (1962) zwracał uwagę na rozgrywanie działań w silnym oparciu o rekwizyt, wyostrzenie tekstu czynnościami znaczącymi, konkretność bliskiego otoczenia aktora.