Po II wojnie światowej członek reformatorskiego Nederlandse Volksbeweging, a następnie Katolickiej Partii Ludowej, był członkiem władz centralnych KVP i wiceprzewodniczącym. Od 1945 do 1958 pozostawał radnym prowincji Brabancja Północna, od 1945 do 1946 wchodził w skład jej władz wykonawczych. W latach 1946–1948 członek Tweede Kamer. Od sierpnia 1948 do lutego 1949 pełniący obowiązki ministra ds. kolonii zamorskich. Zrezygnował ze stanowiska po konflikcie politycznym, w którym opowiedział się przeciwko niepodległości Indonezji wbrew stanowisku rządu i wysokiego komisarza Louisa Beela. Czasowo zrezygnował z polityki, w latach 1950–1958 orzekał w Centrale Raad van Beroep (sądzie apelacyjnym rozpatrującym głównie sprawy z zakresu służby cywilnej). W latach 1952–1958 zasiadał w Eerste Kamer, oddelegowany do Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i od 1952 do Parlamentu Europejskiego. Był jednym z inicjatorów powołania frakcji chadeckiej, przekształconej później w Europejską Partię Ludową oraz jej pierwszym przewodniczącym (1953–1958). Pozostawał zarazem wiceszefem Międzynarodówki Centrowych Demokratów (1949–1958).