Jankowski, Wyklęte życiorysy, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2009, , s. 199–200.. Pogrzeb zorganizował jeden z ocalałych akowców, Czesław Zgorzelski. Prowizoryczna mogiła żołnierzy zachowała się dzięki uporowi miejscowej ludności, która nie dopuściła do jej zaorania na potrzeby lokalnego kołchozu.
Kilku poległych zostało wkrótce po bitwie ekshumowanych przez szefa Biura Informacji i Propagandy Armii Krajowej z Lidy, Józefa Kalecińskiego „Adila”. Ciała ekshumowanych spoczęły na cmentarzu w Jancewiczach (kwatera akowska), obok grobów porucznika Aleksandra Warakomskiego „Świra” i żołnierza z Lidy, Mariana Jończyka. Do przeniesionych należeli m.in. Jerzy Kaleciński „Kosinus” (był synem Józefa), podporucznik Stanisław Dźwinel „Dzwon” (dowódca kompanii lotniczej) oraz podporucznik Walenty Wasilewski „Jary”.
Na cmentarzu dwa razy pojawiały się komisje NKWD z Grodna oraz Moskwy, które sprawdzały, czy rzeczywiście leży tu Kalenkiewicz. Przez lata ZSRR o cmentarzu nie wolno było wspominać, choć według sowieckiej wersji Polacy polegli tu w walce z Niemcami.