Samochód został wprowadzony na rynek w styczniu 1954 roku, który był jedynym rokiem jego produkcji. Produkowany był w należącej do koncernu Kaisera fabryce Willysa w Toledo. Panele nadwozia z włókna szklanego natomiast dostarczała firma Glasspar. Oznaczenie „161” (często pomijane w literaturze) pochodziło od pojemności skokowej silnika w calach sześciennych.
Nadwozie samochodu zbudowane było z włókna szklanego i oprócz unikalnej stylistyki przedniego pasa zawierało takie nietypowe elementy, jak drzwi wsuwane w błotniki przednie. Górna linia nadwozia miała charakterystyczne dla projektów Darrina wcięcie przed tylnymi błotnikami, tzw. Darrin dip. Samochód był wyposażony w podnoszony dach z winylu i pleksiglasu, który mógł być pozostawiony w półotwartej pozycji, oraz luksusowe wówczas dodatki, jak dywaniki, siedzenia kubełkowe i tapicerkę winylową dopasowaną do koloru nadwozia. Drzwi boczne nie miały stałych szyb. Nadwozie zamontowane było na ramie, stanowiącej zmodyfikowane podwozie kompaktowego samochodu Henry J z koncernu Kaisera, o takim samym rozstawie osi.