W latach 1948–1951 przeprowadzono elektryfikację linii na wybrzeżu z Gdańska do Sopotu, na których w latach 1951–1952 oddano do użytku sieć trakcyjną pod napięciem prądu stałego. Prąd stały o tym napięciu dostarczały podstacje trakcyjne, dla których wyposażenie zamówiono w Wielkiej Brytanii na przełomie 1947 i 1948 roku. Eksploatowany na linii tabor stanowiły elektryczne zespoły trakcyjne serii EW90, EW91 i EW92 pochodzące z berlińskiej kolei miejskiej, które zostały przekazane PKP w ramach reparacji wojennych i przystosowane do współpracy z siecią trakcyjną. W kolejnych latach, od 1953 do 1957, zelektryfikowano następne fragmenty linii trójmiejskiej od Sopotu przez Gdynię do Wejherowa. W związku z planowaną, choć w bliżej nieokreślonej przyszłości, elektryfikacją GWK standardowym dla PKP zasilaniem prądu stałego zdecydowano się na budowę sieci trakcyjnej o wymiarach i izolacji typowych dla tego napięcia.
1952–1963 thumb|Lokomotywa serii ET21 w Radomsku Od 1952 roku tempo elektryfikacji linii kolejowych w Polsce nabrało rozpędu.