Jacob Bernays (ur. 11 września 1824 w Hamburgu, zm. 1881 w Bonn) – niemiecki filolog klasyczny, bibliotekarz.
Urodził się w rodzinie rabina Isaaca Bernaysa, jego bratem był historyk literatury MichaelHasło o Jacobie w Encyclopædia Britannica z 1911. W rodzinnym mieście uczył się m.in. w Johanneum, kończąc je w 1844 i w kwietniu tego roku wstąpił na Uniwersytet w Bonn, gdzie szczególny wpływ na jego rozwój naukowy miał tamtejszy wykładowca, filolog klasyczny Friedrich Ritschl. Studia ukończył doktoratem w 1848 i jeszcze tego samego roku habilitował się i został Privatdozentem w Bonn. W 1854 objął posadę wykładowcy filologii klasycznej we wrocławskim Żydowskim Seminarium Teologicznym, jednocześnie wykładając na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1865 został członkiem korespondentem Pruskiej Akademii Nauk, a w 1866 powrócił do Bonn na stanowisko profesora nadzwyczajnego kierującego uczelnianą biblioteką i pozostał na nim do śmierci.
Wybrane publikacje Bernaysa Die Lebensbeschreibung des J.J. Scaliger (1855) Über das Phokylideische Gedicht (1856) Grundzüge der verlorenen Abhandlung des Aristoteles über Wirkung der Tragödie.