Był to dziesiąty najpopularniejszy film 1964 roku, po Żandarmie z Saint-Tropez, Mieczu w kamieniu, Pozdrowieniach z Rosji, Człowieku z Rio, Fantomasie, Pociągu, 100 tysiącach dolarów w słońcu, My Fair Lady i Weekendzie w Zuydcoote.
Joanna Guze na łamach „Filmu” dała negatywna recenzję. Zaliczyła Czarnego tulipana jako kolejny z tworzonych taśmowo i schematycznych filmów płaszcza i szpady, który nie umywał się do Fanfana Tulipana tego samego reżysera. Uważała, że Delon nie podołał w podwójnej roli i gra dobrze tylko „w najlepszych rękach: Antonioniego albo Viscontiego”. Uznała również literacki oryginał za jedno z najgorszych dokonań Dumasa.
Zgodnie z artykułem w gazecie „Le Figaro”, opublikowanym w 2013 roku, jest to najczęściej retransmitowany film we francuskich stacjach telewizyjnych, zaprogramowany 24 razy w latach 1957-2013.
Delon mając dobre wspomnienia z pracy nad Czarnym Tulipanem chciał zagrać jeszcze w jednym filmie płaszcza i szpady i w 1975 roku na prośbę swego syna zdecydował się na zagranie tytułowej roli w Zorro.
Przypisy
Bibliografia