Tylko kilku żołnierzy dokonujących „fraggingu” zostało zidentyfikowanych i postawionych przed sądem, gdyż trudno było odróżnić „fragging” od działań wroga. Granat wrzucony do okopu lub namiotu mógł być odłamkiem lub działaniem wrogiego infiltratora lub sabotażysty. Szeregowi żołnierze często milczeli w śledztwach dotyczących „fraggingu”, odmawiając doniesienia na swoich kolegów ze strachu lub solidarności. Wyroki za „fragging” były surowe, ale kilku skazanych mężczyzn często odbywało dość krótkie wyroki więzienia. Dziesięciu żołnierzy zostało skazanych za morderstwo i odbywało wyroki od dziesięciu miesięcy do czterdziestu lat, przy czym średni czas uwięzienia wynosił około dziewięciu lat.
Wpływ Podczas wojny w Wietnamie groźba „fraggingu” spowodowała, że wielu oficerów i podoficerów przebywało na tyłach z bronią i zmieniało swoje miejsce do spania, ponieważ „fragging” często polegał na wrzuceniu granatu do namiotu, w którym spał cel. W obawie przed „fraggingiem” niektórzy dowódcy przymykali oko na zażywanie narkotyków i inne formy braku dyscypliny wśród podległych im ludzi. Groźba „fraggingu” i dochodzenia w sprawie czasami zakłócały lub opóźniały taktyczne operacje bojowe.