Miejscowe wsie charakteryzowały się znacznym rozproszeniem i występowaniem odosobnionych gospodarstw położonych w górach. Wszystko to miało wpływ na powstanie zagrody pełniącej prócz mieszkalnych także funkcje obronne – otoczone wysokim pełnym ogrodzeniem gospodarstwo miało w założeniu chronić przed niebezpieczeństwem ze strony opryszków i dzikich zwierząt, szczególnie wilków. W wyższych partiach gór osłaniało przy tym przed wiatrem i nawiewanym śniegiem. Cechy obronne przejawiały się także w detalach konstrukcyjnych. Chata nie posiadała okien zewnętrznych, a zaledwie dwa (niekiedy jedno z nich podwójne) okna w ścianie frontowej, wychodzącej na zamknięte podwórze. Okna te były niewielkie, początkowo zwykle o wymiarach ok. 25 × 25 cm, zakratowane i dodatkowo zabezpieczane okiennicami. Także drzwi wejściowe były stosunkowo małe, przeciętnie o wymiarach 140 × 80 cm, zamykane na drewniany zamek i dwie łaty wsuwane w specjalne uchwyty. Aby jak najefektywniej wykorzystać światło słoneczne, ściana frontowa skierowana była niemal zawsze ku południu.