Podwórze przed chatą nosiło nazwę podwirje. Wykładano je kamiennymi płytami. W bogatych grażdach niekiedy występowało więcej niż jedno. Podwirje zamknięte było wysokim ogrodzeniem nakrytym daszkiem łączącym się z dachem chaty. Wznoszono je z wieńcowo ułożonych bali i zwano ograżdą. W ścianach nierzadko wycinano niewielkie otwory służące za strzelnice. Na podwórze prowadziła jedna lub dwie bramy.
Wzdłuż ściany frontowej (południowej) budynku tworzono wąską werandę, noszącą lokalnie nazwę pidganie lub pidsinie. Powstawała ono poprzez wydłużenie konstrukcji dachowej i nasunięcie jej na południową ścianę. Jednocześnie wydłużano poprzeczne podwaliny, na których na obszarze osłoniętym okapem układano deski tworzące niejako pomost – podłogę werandy. Forma pidgania różniła się w zależności od domostwa – niekiedy ograniczano się do prostej konstrukcji, kiedy indziej dodawano balustradę i słupki podpierające dach czy wręcz parkan chroniący przed wiatrem (zachata) z lukami jedynie w miejscu okien. Pidganie było miejscem zabaw dzieci, odpoczynku, ale też miejscem do przechowywania niektórych sprzętów.