Do typowego wyposażenia izby należał też ustawiony przy piecu tapczan (postil), długa ława (oslin) ustawiona wzdłuż ściany frontowej i położonej naprzeciw wejścia. Po przeciwnej do pieca stronie drzwi wejściowych ustawiano szafkę na naczynia (połeci). W rogu pomieszczenia pod oknem ustawiano stół lub dużą zdobioną skrzynię. Na ścianie naprzeciw wejścia wieszane były ikony i fotografie (stąd jej lokalna nazwa obraznyk). Znajdująca się na wysokości nieprzekraczającej 230 cm powała izby składa się z układanych we wzory desek położonych wprost na belkowaniu (główna belka prostopadła do frontu budynku i na niej zwykle trzy do niej równoległe). Strop nie był w żaden sposób powiązany z konstrukcją dachu.
Kolejnym typowym pomieszczeniem była granicząca najczęściej z częścią mieszkalną spiżarnia (klit), do której jednak co do zasady wchodziło się nie z izby, a z podwórza. Do podstawowych elementów składowych grażdy należało także pomieszczenie dla bydła (chliwe lub prytuły) położone pod wspólnym dachem, w jego niższej części – przylegało ono do zabudowań od północy i niemal zawsze co najmniej jednego z pozostałych boków (wschodniego bądź zachodniego). W rozwiniętej formie zagrody chliwe przybierało kształt podkowy, otaczając z trzech stron pozostałe pomieszczenia i wychodząc dwoma końcami na podwirje.