Stopień doktora (promotor: profesor Ludwik Zabrocki) uzyskał w roku 1962, a w roku 1968 stopień doktora habilitowanego. W roku 1978 został profesorem nadzwyczajnym, a 1988 profesorem zwyczajnym. W latach 1974–1994 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Germanistyki. Był członkiem założycielem Stowarzyszenia Germanistów Polskich, członkiem Międzynarodowej Rady Naukowej Instytutu Języka Niemieckiego w Mannheim (Niemcy), członkiem Komitetu Neofilologicznego PAN. Oprócz niemieckiego znał też języki: angielski, hiszpański, niderlandzki. Tego ostatniego nauczył się w wieku pięćdziesięciu lat. Zainicjował badania niderlandystyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1994 przeszedł na emeryturę, ale nadal pracował w Instytucie Germanistyki UW.
Pod koniec lat 90. bardzo energicznie włączył się w obronę dobrego imienia swojego stryja Jana Czochralskiego – niesłusznie oskarżanego o kolaborację z hitlerowskimi Niemcami. Pisze o tym obszernie w wydanych przez siebie wspomnieniach. Interesował się poezją, muzyką, sztuką starożytnej Grecji i Egiptu, a również ornitologią.