Było to oryginalnie katamaran służący do usuwania przeszkód, zwłaszcza drzew z dna rzek i rozlewisk (ang. snag boat), a także podnoszenia wraków. Oznaczony był jako Submarine Boat No. 7 (określenie Submarine nie oznaczało jeszcze wówczas wyłącznie okrętu podwodnego). Początkowo statek był własnością rządową, zakupiony przez przedsiębiorstwo krótko przed wojną. W listopadzie 1861 roku statek został zakupiony przez Departament Wojny za 2600 dolarów i przystąpiono do jego przebudowy na silną kanonierkę pancerną.
W toku adaptacji przebudowano jednostkę z katamaranu na jednokadłubową. Eads uzyskał kontrakt, lecz podzlecił prace firmie Morse & Dagett z Saint Louis. Przebudowany kadłub wodowano 7 grudnia 1861 roku. Pierwsze próby przeprowadzono w połowie stycznia 1862 roku. Wcielono go do służby 24 lutego 1862 roku. Jednostka okazała się powolna i mało zwrotna, lecz była wyjątkowo silnie uzbrojona i opancerzona. Wyróżniała się dużą szerokością, umożliwiającą ustawienie aż czterech ciężkich dział z przodu – minimalnie szerszą jednostką była tylko kanonierka USS „Tuscumbia”, która przenosiła trzy działa z przodu, chociaż cięższeSzerokość Tuscumbii jest podawana najczęściej 75 stóp, także 72 lub 79 stóp (), a „Bentona” również 75 lub 72 stopy, ale „Tuscumbia” jest powszechnie uważana za najszerszą jednostkę rzeczną (op. cit. s.