Żyłowska mieszkała w Wilnie, ale jej miejsce zamieszkania w latach 50. i 60. pozostaje nieznane. W nieokreślonym czasie, prawdopodobnie w początku lat 70., wprowadziła się do dwupokojowego mieszkania w bloku z wielkiej płyty na wileńskim osiedlu Karoliniszki (także Karolinki, Karolinka), gwałtownie wówczas rozbudowywanym; do pracy w Czarnym Borze dojeżdżała autobusami 12 km w jedną stronę. Przyjaciółka-nauczycielka wspomina, że Żyłowska w swoich poglądach była „bardzo zasadnicza, powiedziałabym twarda”Opinia Aliny Izabeli Worotyńskiej, cyt. za Adamowicz 2018., jednak nic bliższego o tych poglądach nie wiadomo. Żyłowska nie wyszła za mąż. W roku 1969 adoptowała z domu dziecka, tego samego w którym sama się wychowywała, sześcioletniego chłopca Alvydasa VyšniauskasaAdamowicz 2018, Hlebowicz 2021, s. 217.. Z przysposobionym synem mieszkała do początku lat 90., kiedy ten założył własną rodzinę i wyprowadził się; wiadomo, że z czasem stosunki między nimi znacznie się pogorszyłyAdamowicz 2009, także Dariusz Jarosiński, Droga do Czarnego Boru, [w:] Debata 08.05.2009..