Budowla sytuowana była teraz na planie litery „L”Kelemen Albert a kolektív: Štiavnické vrchy. Turistický sprievodca ČSSR, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1986, s. 171. W drugiej połowie XVII w. dokonano nadbudowy drugiej kondygnacji nad główną częścią budowli oraz podziałów wnętrz na mniejsze pomieszczenia.
W XVIII w., w czasach, kiedy obiekt był własnością burmistrza Jána Belházyego, przeprowadzono jego barokową przebudowę, w trakcie której m.in. dobudowano arkadową galerię i jednokondygnacyjne skrzydło zamykające dziedziniec od północnej strony. Nadbudowano również piętro gospodarczego skrzydła w narożniku zachodnim, a fasada główna uzyskała dekorację malarską (św. Katarzyna, Immaculata i św. Florian – freski zniszczono podczas restauracji w XX w.)Richard Kafka: Pamiatky na Banícku a Lesnícku Akadémiu, najstaršiu technickú školu ). Przebudowa ta nadała budowli obecny kształt: powstał unikatowy zabytek architektoniczny, łączący w sobie harmonijnie elementy stylów renesansu i baroku. W końcu XVIII w. dobudowano arkadowe galerie od strony tylnego dziedzińca. W 1803 r. odnowiono mur otaczający obiekt, w którym osadzono masywny, półkoliście zamknięty portal bramny.