Należy także zauważyć rozpatrując kontekst powstania tej zabudowy, że w okresie socrealizmu niewiele było znaczących inwestycji we Wrocławiu. Przez lata odgruzowywania miasta dużo odzyskanego materiału, w szczególności cegieł, była wywożona dla potrzeb odbudowy stolicy – Warszawy, oraz Gdańska. Inwestycje mieszkaniowe były znacząco ograniczone, a największą wcześniejszą realizacją nowych, socrealistycznych obiektów mieszkaniowych była Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa (KDM). Okres stagnacji spowodowany sześcioma latami socrealizmu przechodził jednak do historii. W omawianym okresie pojawiły się dążenia ukierunkowane na wypełnienie powstałych luk w zabudowie Starego Miasta i zabudowę pustych odgruzowanych przestrzeni znajdujących się na południu i zachodzie od historycznego centrum. Był to także okres kiedy to, także w kontekście Karty Ateńskiej, nastąpiła rezygnacja z historycznych rekonstrukcji i odtwarzania pierzei ulic, w zamian za realizację wyżej wspominanych nowych zasad kształtowana zabudowy osiedli mieszkaniowych oraz dążenie do stworzenia nowego centrum miasta.

Na kanwie tych wydarzeń i zmian pierwotne plany szczegółowe dla tej części miasta uległy korektom. Zachowano jednak zamiar uzupełnienia układu ulic o przedłużenie ulicy Józefa Piłsudskiego (ówcześnie ulica Karola Świerczewskiego) w kierunku Dworca Świebodzkiego w celu bezpośredniego połączenia go z Dworcem Głównym.

Projektowanie