Jeszcze w 1954 premier Pierre Mendès-France zatwierdził program budowy broni nuklearnej, a w kwietniu 1958 wydano oficjalne polecenie budowy i przetestowania głowicy jądrowej. Nowy prezydent Charles de Gaulle podpisał niezależną strategię potężnego uderzenia (cle frappe). W 1960 utworzone zostały francuskie strategiczne siły jądrowe. Skoncentrowano się na projektowaniu bomb AN-11 i AN-22 oraz głowicy jądrowej MR-31. W 1962 rozpoczęto tworzenie komponentu morskiego – budowę francuskich atomowych okrętów podwodnych.
W latach sześćdziesiątych zapoczątkowano program budowy broni termojądrowej; kontynuowano także prace nad głowicami taktycznymi. Tym sposobem rozpoczęto budowę triady jądrowej, w której skład miały wejść nosiciele broni jądrowej z trzech rodzajów sił zbrojnych.
Po zakończeniu „zimnej wojny”, siły zbrojne Francji posiadały w wyposażeniu około 540 głowic jądrowych. W 1996 rozpoczęto reformowanie sił jądrowych. W tym samym roku wycofano ze służby rakiety pośredniego zasięgu S-3, a „lądowe” silosy zdemontowano 2 lata później. Od tej pory francuski arsenał jądrowy opiera się wyłącznie na lotnictwie i pociskach balistycznych odpalanych z atomowych okrętów podwodnych. W 1998 Francja rozpoczęła demontaż zakładów przetwarzania i wzbogacania uranu w Marcoule i Pierrelatte.