Nigdy nie natrafiono na ślad takiego utworu, chyba że informatorowi Przesmyckiego chodziło o Aktora, którego postacie były rzeczywiście były wzorowane na osobach współczesnych poecie, a dwie z nich nosiły nawet nazwiska podobne do autentycznych (Pszonkson – Bogumił Dawison, książę Filemon, co oznacza Lubomir – książę Marceli Lubomirski).
Ostatnim zaginionym utworem Norwida o charakterze dramatycznym było libretto do czteroaktowej opery Antoniego Kątskiego Marcela. Kątski wystawił ją w 1881 w Paryżu z librettem B. Lopeza opartym na utworze Le Tribut de Cent Vierges (1839). W 1882 pragnął wystawić operę w Warszawie po polsku i poprosił Norwida, by we współpracy z Heliodorem Rochlitzem opracował przystosował libretto. Rękopis Marceli (muzyka i tekst) dotarły wkrótce do Warszawy, gdzie go kilkakrotnie skopiowano. W okresie międzywojennym wiedziano o trzech takich kopiach znajdujących w zbiorach dwóch różnych teatrów warszawskich. Niestety wszystkie zaginęły podczas drugiej wojny światowej.
Klasyfikacja Komedie: młodzieńczy Dobrzy ludzie, jednoaktówka Noc tysiączna druga, miniatury: Chwila myśli, Krytyka i