Jego rodzice, siostra i siostrzeńcy zostali zamordowani w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau.

Po wojnie pozostał bliskim współpracownikiem Charles’a de Gaulle’a. Na krótko powrócił do Ugine Kuhlmann, następnie od 1945 pracował w Generalnej Komisji Planowania, początkowo kierowanej przez Jeana Monneta, a od 1952 do 1959 pozostawał jej prezesem. Jeden ze współtwórców planu Schumana. Od 2 lutego 1959 do 10 stycznia 1962 przewodniczył Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej jako jej drugi szef. W 1962 francuskie władze odmówiły mu odnowienia kadencji ze względu na poglądy odbierane jako zbyt proeuropejskiego, zamiast niego wskazały Pierre’a Chateneta. Był w tym okresie oddelegowany do Parlamentu Europejskiego. W latach 1964–1975 kierował Unią Europejskich Federalistów jako prezydent, a następnie przewodniczący komitetu centralnego. Został prezesem Institut technique de prévision économique et sociale oraz wykładowcą europeistyki na Université Libre de Bruxelles i Université catholique de Louvain. W 1965 dołączył do Federacji Lewicy Demokratycznej i Socjalistycznej François Mitterranda, w 1966 zaprezentowany jako członek jego gabinetu cieni.

Życie prywatne Był żonaty z Geneviève, miał troje dzieci.