Franciszek Sakwiński (ur. 11 maja 1894 w Bocieniu, zm. 1939 w Barbarce) – sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 11 maja 1894 w Bocieniu, w ówczesnym powiecie chełmińskim Prowincji Prusy Zachodnie, w rodzinie Kazimierza i Anny z Adamskich. W 1909 ukończył sześć oddziałów w szkole powszechnej w Chełmnie. Do szesnastego roku życia przebywał u rodziców, a następnie przez trzy lata pracował w fabryce w Chełmży.
W czasie I wojny światowej (1914–1918) walczył w szeregach Armii Cesarstwa Niemieckiego. 28 grudnia został zwolniony z armii niemieckiej, a w styczniu 1919 wstąpił jako ochotnik do II oddziału karabinów maszynowych w Poznaniu. Później został wcielony do 8 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 62 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami wziął udział we wszystkich walkach swojego pułku. W 1919 został mianowany kapralem, a w następnym roku plutonowym. 18 sierpnia w bitwie pod Glinianką przedostał się przez silnie obsadzoną linię nieprzyjacielską i wziął do niewoli ośmiu jeńców oraz uratował dwa karabiny maszynowe z wozami i końmi. W listopadzie 1920 został odznaczony Orderem Virtuti Militari.