Na klasę S wpłynęła również Takarazuka Revue, w pełni kobieca trupa teatralna założona w 1914 roku. Występowały w niej aktorki określane jako , które grały mężczyzn romansujących z kobietami. Mniej więcej w tym czasie, powstał termin , który opisuje związki butch i femme (określane jako ome), a także związki między dwoma femme. Popularne media z tamtych czasów sugerowały, że otokoyaku Takarazuki spowodowały, że kobiety w związkach klasy S stawały się ome (butch i femme) i trwały w związkach homoseksualnych znacznie dłużej, niż było to dopuszczalne. Jennifer Robertson stwierdziła, że wiele kobiet identyfikowało się z otokoyaku Takarazuki, ponieważ reprezentowały one wzorowy typ kobiety, która z powodzeniem mogła pokonać bariery obu płci i towarzyszące im role.
Uważa się, że do powstania klasy S przyczyniło się również szybkie tworzenie szkół dla dziewcząt w tym okresie: w 1913 roku było ich 213.
Upadek i odrodzenie W 1936 roku literatura klasy S została zakazana przez rząd japoński. Zakaz ten został zniesiony po II wojnie światowej, wraz z ograniczeniami dotyczącymi przedstawiania romansów damsko-męskich w czasopismach dla dziewcząt.