146.
Pierwotnie kogyaru były uczennicami wyrzuconymi z prywatnych szkół, które zamiast nosić dłuższe spódnice jak w przypadku męsko-żeńskiej kultury, która pojawiła się w latach 80. skupionej na unikaniu odpowiedzialności i obowiązków w postaci „yankī” i „bōsōzoku” stworzyły nową formę buntu poprzez skrócenie ich. W ten sposób również dziewczyny, które porzuciły szkołę gimnazjalną, wzorowały się na licealistkach i próbowały usprawiedliwić swoją niezależność poprzez wygląd i zachowanie starszych koleżanek. Z kolei styl kogyaru zaczął się coraz bardziej rozwijać, a dziewczyny zaczęły stopniowo wprowadzać do niego coraz więcej własnych akcentów, takich jak luźne skarpetki i telefony komórkoweEvers, Izumi, Patrick Macias, (2007) Japanese Schoolgirl Inferno: Tokyo Teen Fashion Subculture Handbook, s. 11..
W 1993 roku specjalny program telewizyjny コギャル NIGHT (Noc Kogyaru) zaprezentował ten styl masowej publiczności i dostarczał wzór do naśladowania dla dziewczyn aspirujących do niegoMiller, Laura, "Those Naughty Teenage Girls: Japanese Kogals, Slang, and Media Assessments", Journal of Linguistic Anthropology: tom 14: numer 2.